Robot i zagubiona śrubka
Robik był małym, błyszczącym robotem z wielkimi oczkami i jedną rączką, która lubiła machać. Pewnego ranka, kiedy bawił się w ogrodzie z Hanią, poczuł, że coś strzeliło w środku jego brzuszka. Rączka zrobiła się luźna i opadła w dół. Robik spojrzał na swoje paluszki i zobaczył, że brakuje malutkiej, srebrnej śrubki.
Robik zrobił smutną minkę. Nie lubił, gdy coś mu nie działało. Hania uklękła obok niego i spojrzała pod krzaki.
„Nie martw się, Robiku. Poszukamy jej razem,” powiedziała spokojnie.
Robik zaczął szukać. Szedł powoli, tak żeby nie pomieszać listków. Patrzył pod kamyki, pod kwiaty i pod ławkę. Puszek, pagerowy kot Hani, przyłączył się do zabawy. Machnął ogonem i węszył.
„Może śrubka jest koło doniczki?” zasugerowała Hania.
Robik sprawdził jeszcze raz miejsce, gdzie wcześniej się bawił. Dotykał ziemi małą magnesową rączką. Nic. Trochę się złościł, ale Hania podała mu kubek wody i uśmiechnęła się.
„Zróbmy przerwę i pomyślmy spokojnie,” szepnęła.
Przerwa pomogła. Robik odetchnął powoli i przypomniał sobie, że biegał za motylkiem. Poszli więc w stronę trawnika. Puszek wspiął się na kamień i nagle zahipnotyzował wszystkich. Obok kamienia błysnęło coś srebrnego. To była mała śrubka!
Hania delikatnie podniosła śrubkę i podała Robikowi.
„Znalazłaś!” zawołał Robik z radością. Jego oczka zabłysły jak małe latarenki. Hania uśmiechnęła się szeroko i pomogła wkręcić śrubkę z powrotem do rączki Robika.
„Dziękuję,” powiedział Robik. „Bez was bym jej nie znalazł.”
Puszek zamrugał i ocierał się o nogę Hani, a słońce delikatnie padało na trawę. Robik spróbował poruszyć rączką — działała jak dawniej. Był spokojny i szczęśliwy.
Robik nauczył się, że spokojne myślenie i pomoc przyjaciół pomaga znaleźć rozwiązanie.
Na koniec wszyscy usiedli na ławce. Hania dała Robikowi mały koc i uśmiechnęła się. Robik obiecał, że następnym razem będzie bardziej uważał. A gdy któraś zabawka wpadnie pod stół, Robik pierwszy zaoferował swoje pomocne rączki.
Było cicho, ciepło i bezpiecznie. I tak mały problem stał się powodem do wspólnej radości.
