Przyjaciel z końskiej zagrody
Było ciepłe, wiosenne przedpołudnie. Hania szła do zagrody z małym koszyczkiem w ręku. Słyszała ciche cichutkie stuk-puk kopyt po ziemi i śpiew ptaków. Zapach siana i mokrej trawy był przyjemny. Hania lubiła ten zapach.
W zagrodzie mieszkał mały kucyk o imieniu Kopytko. Miał miękką grzywę i oczy jak dwa ciemne guziki. Kopytko był troszkę nieśmiały. Gdy Hania weszła, kucyk odsunął się o krok i popatrzył z ciekawością.
Cześć, Kopytko — powiedziała Hania cicho. — Mam dla ciebie jabłko.
Pani Basia, która opiekowała się zwierzętami, uśmiechnęła się z daleka.
Daj mu czas, Haniu. Kopytko lubi, gdy ktoś jest spokojny.
Hania usiadła na niskim stołku i trzymała koszyczek w kolanach. Zrobiła mały kawałek jabłka i wyciągnęła rękę. Kopytko powąchał powietrze i cofnął się jeszcze trochę. Hania nie zasmuciła się. Przykryła dłoń i zaczęła śpiewać cichutką piosenkę, którą nuciła jej mama.
Tak siedziała przez chwilę. Śpiewała i patrzyła na kucyka. Kot Mruczek przysiadł obok i mruczał. Ptaki zaśpiewały znów. Chłodny wiatr poruszał końskim ogonem i siana wonią.
Po kilku minutach Kopytko podszedł bliżej. Powoli wystawił nos i powąchał dłoń Hani. Hania oddychała spokojnie. Trzymała jabłko nieruchomo. W końcu kucyk zabrał malutki kawałek z jej ręki. Było to pierwsze zaufanie.
Hania uśmiechnęła się szeroko.
Dziękuję, Kopytko — szepnęła.
Następnego dnia Hania przyniosła miękką szczotkę. Pani Basia pokazała jej, jak delikatnie szczotkować grzywę. Hania zaczęła od tyłu, potem szła ku głowie. Kopytko stał spokojnie. Czasem zamykał oczy i kiwał głową. Był to moment radości.
Możemy pospacerować, jeśli chcesz — zaproponowała Pani Basia. Hania złapała delikatnie za uprząż. Kopytko podszedł i pozwolił jej poprowadzić się po zagrodzie. Szli razem powoli, w cieniu drzew. Hania czuła, jak serce jej bije szybciej z radości, ale też spokojnie. Umiała być cierpliwa i troskliwa.
Gdy skończyli spacer, Kopytko przytulił nos do dłoni Hani i zaklasnął lekko kopytkiem o ziemię — jakby mówił: „Jesteś moją przyjaciółką”. Hania objęła kucyka ramieniem i poczuła ciepło przyjaźni.
Od tej pory Hania i Kopytko spotykali się często. Hania przynosiła marchewki, szczotkowała grzywę i śpiewała. Kopytko odpowiadał cichymi oddechami i merdaniem ogona. Razem uczyli się, że cierpliwość i dobroć potrafią stworzyć prawdziwą przyjaźń.
W zagrodzie, wśród siana i śpiewu ptaków, rodziła się przyjaźń — cicha, ciepła i bezpieczna.
