Małe łapki, wielka odwaga
Puszek był małym chomikiem z miękkim futerkiem i bardzo delikatnymi łapkami. Mieszkał w przytulnej klatce na parapecie. Każdego ranka patrzył przez szybę na ogródek, gdzie rosły stokrotki i wielki słonecznik.
Pewnego dnia na parapet wpadł liść. Na liściu siedziała malutka biedronka i wyglądała na zagubioną.
„Pomocy, nie mogę znaleźć drogi do trawnika” — powiedziała cicho.
Puszek pochylił głowę. Chciał pomóc, ale między klatką a liściem był mały mostek z klocków, a także szeroka szczelina. Jego łapki były naprawdę malutkie.
Puszek wziął głęboki oddech. „Poczekaj, pomogę” — odszepnął i zaczął planować. Powoli zsunął rolkę papieru, aby zrobił się ramp. Pchnął malutki ołówek, żeby przykrył dziurę. Krok za krokiem przesuwał się po klockach. Był ostrożny i cierpliwy.
„Dobrze ci idzie, Puszku” — powiedziała Tosia, dziewczynka, która opiekowała się chomikiem. Uśmiechnęła się cicho, nie przeszkadzając. To dodało mu odwagi.
Biedronka zaczęła wspinać się razem z Puszkiem. On trzymał liść swoimi małymi łapkami i pomagał, kiedy coś się ześlizgnęło. Kiedy dotarli na trawnik, biedronka machnęła skrzydełkami z radości.
„Dziękuję, Puszku!” — zaświergotała. „Teraz mogę polecieć do mojej mamy.”
Puszek poczuł ciepło w serduszku. Usiadł na miękkim sianie i uśmiechnął się do siebie. Był mały, ale zrobił coś ważnego. Jego łapki były drobne, a serce wielkie.
Puszek dowiedział się, że nawet najmniejsze łapki potrafią zrobić coś wielkiego, jeśli ktoś jest odważny i pomocny.
Gdy słońce zaczęło chować się za drzewami, Puszek zwinął się w kłębek i zasnął spokojnie. Obok na trawniku fruwała biedronka, a Tosia cicho zamknęła książkę. Wszystko było bezpieczne i ciche. Puszek spał z myślą, że odwaga to czasem po prostu mały krok do przodu.
