Koparka, która lubiła porządek
Koparka miała na imię Kika. Była mała, żółta i bardzo uśmiechnięta. Najbardziej na świecie lubiła, kiedy wszystko było czyste i poukładane. Kika zawsze sprzątała z uśmiechem.
Pewnego poranka w parku po nocy wiatr porozrzucał zabawki i liście. Piłki leżały w trawie, klocki porozsypywały się po piasku, a mały koszyk z hiszpańskimi kukułkami przewrócił się pod krzakiem. Ptaszek przysiadł na ławce i machał skrzydełkami, bo zrobiło mu się smutno od bałaganu.
Kika przyjechała na swoje małe kółka. Rozejrzała się i westchnęła cicho. Lubiła porządek, ale jeszcze bardziej lubiła pomagać przyjaciołom.
„Pomogę wam posprzątać” — powiedziała Kika miękkim głosem.
„Och, dziękujemy!” — zaśmiała się mała Maja, która przyszła pobawić się w parku.
Kika delikatnie zgarnęła piłkę do skrzynki. Jednym ruchem łyżki poukładała klocki w rząd, od największego do najmniejszego. Liście zebrała w małe stosy i ułożyła je jak miękkie dywaniki dla ptaszków. Gdy znalazła koszyk, ostrożnie ustawiła go z powrotem przy ławce.
Ptaszek aż zaświergotał z radości. Maja podniosła porozrzucone kredki i ułożyła je kolorami. Inne dzieciaki i pan ogrodnik podbiegali z pomocnymi rękami. Na początku każdy sprzątał po swojemu. Kika lubiła równe rzędy, a Maja lubiła kolory. Na chwilę zrobiło się trochę śmiesznie, bo każdy układał na swój sposób.
Kika spojrzała na kolegów i uśmiechnęła się ciepło.
„Zróbmy tak: najpierw posortujemy rzeczy razem, a potem poukładamy je tak, żeby wszystkim się podobało” — zaproponowała.
Wszyscy zgodzili się i zabrali się do pracy. Dzieci znalazły zgubione guziki, pan ogrodnik naprawił mały płotek, a ptaszek pokazał, gdzie schowały się małe nasionka. Kika pomagała tam, gdzie było trzeba. Razem posprzątali i było przyjemnie.
Gdy skończyli, park wyglądał schludnie i ciepło. Piłki leżały w skrzynkach, klocki błyszczały w rzędach, a liście tworzyły miękkie ścieżki. Kika poczuła radość. Przyjaciele przytulili ją do łyżki i podziękowali.
„Dziękujemy, Kiko. Lepiej się bawi z tobą” — powiedziała Maja.
Kika uśmiechnęła się szeroko i pojechała powoli w stronę domu. Wiedziała, że porządek jest miły, ale jeszcze ładniejsze jest to, że można sprzątać razem. Wiatr mógł jeszcze zawiać, lecz teraz wszyscy wiedzieli, że razem szybko sprawią, by park znów był piękny.
