Hania i dzień pełen pytań
Hania obudziła się ze słońcem na twarzy i od razu miała pytanie. Dlaczego słońce jest takie ciepłe? Dlaczego ptaki śpiewają? Dlaczego kubek herbaty paruje? Mama uśmiechnęła się i przytuliła Hanię. „Chodź, poszukamy odpowiedzi razem” — powiedziała.
W kuchni Hania przyjrzała się parze nad kubkiem. „To jak małe chmurki” — wykrzyknęła cicho. Mama pokazała, jak dmuchać delikatnie i patrzeć, jak para znika. Hania klasnęła w rączki z radością. Potem zobaczyły za oknem ptaka na płocie. „Jak on lata tak wysoko?” — zapytała Hania. Mama wzięła lornetkę zabawkową i podała ją Hani. „Zobacz!” — szepnęła. Hania patrzyła i uśmiechała się szeroko.
Na podwórku Hania spotkała kota Pikusia, który przeciągał się na słoneczku. „Dlaczego kot mruczy?” — zapytała Hania.
„Może jest szczęśliwy” — odpowiedziała sąsiadka Basia, która podlewała kwiaty. Basia pokazała Hani, jak miękkie ma futerko. Hania pogłaskała Pikusia i poczuła ciepło.
Przechodząc obok dużego dębu, Hania zobaczyła ślimaka. „Dlaczego idzie tak powoli?” — zastanawiała się. Dotknęła muszelki ślimaka delikatnie. Ślimak schował się w skorupkę. Hania uśmiechnęła się i usiadła na trawie. Basia wytłumaczyła, że ślimak ma dom zawsze przy sobie i dlatego idzie spokojnie.
Później do bramy przyszedł listonosz z listem. Hania spytała, jak list trafia do skrzynki. Pan listonosz pokazał jej znaczek i mapę na tacce z listami. Hania patrzyła z zaciekawieniem, a pan listonosz opowiedział prostą historię o drodze listu. Hania zapisała w głowie nowe obrazy.
Wszystkiego było tyle, że Hania miała jeszcze więcej pytań. Czasem odpowiedź nie była od razu jasna. Mama mówiła: „Czasem trzeba poczekać, poszukać lub zapytać kogoś innego.” Hania próbowała. Kiedy nie wiedziała, pytała, słuchała i patrzyła. Odkrywała małe rzeczy: jak szeleszczą liście, jak bąbelki w wodzie pękają, jak cień zmienia kształt.
Gdy zapadł wieczór, Hania leżała w łóżku i opowiadała mamie wszystkie odkrycia. Była zmęczona, ale szczęśliwa. Mama pocałowała ją w czoło. Hania zrozumiała, że pytania otwierają drzwi do wielu pięknych rzeczy. Można pytać, słuchać i próbować — i dzięki temu świat staje się ciekawszy.
Hania zamknęła oczy. W głowie miała już kolejne pytania. Uśmiechnęła się w półśnie i zasnęła spokojnie, gotowa na jutro.
